De kunst van het niets doen.

 Sabine Vanbiervliet, vrijdag 10 augustus 2012

Op een dag vind je de job van je leven... Een reclameslogan die klinkt als een sprookje. In het verleden maakte mijn hart een sprongetje, telkens ik deze zin hoorde. Dag in dag uit bezig zijn met wat je graag doet, wie droomt daar nu niet van? Sinds een jaar kan ik zeggen dat ik die job van mijn leven gevonden heb. Uit de Vlaamse klei stamp ik letterlijk mijn eigen Pottenatelier. Er komt hard werk en heel wat toewijding bij kijken. Toch besef ik elke dag dat ik een lucky bastard ben en dat ik mijn beide handjes mag kussen met deze ongelooflijke kans !

Toen het woord  “vakantie” enkele maanden geleden op tafel kwam, verschenen er dan ook onmiddellijk  2 grote vraagtekens in mijn ogen. Het idee om 10 dagen niets te doen, bezorgde mij een instant schuldgevoel. Is verlof wel gepermitteerd als je de job van je leven uitoefent, is dat eigenlijk geen overbodige luxe, vroeg ik me wat vertwijfeld af?

Toch gingen we er even tussenuit, op naar de Pyreneeën, in een huisje zonder wifi. Er was geen facebook, geen mail om te checken, geen klei, geen glazuur, geen pottenbakkerschijf...

Het was er wel zomers warm. Vol verwondering bekeken we de hagedisjes die de buitenmuur van ons huisje als speelterrein gebruikten. We baadden in het heldere water van de rivier alwaar de forellen tussen ons in zwommen. We wandelden zomaar nergens naar toe en plukten sappige blauwe pruimen uit de bomen. We bezochten een kasteel en en waanden ons dappere ridders. ’s Avonds op het terras dronken we rode wijn, ik las een prachtig boek, een oud Engels verhaal met betoverende personages die moeiteloos onder je huid kruipen, we speelden luidruchtig en vol vuur gezelschapspelletjes en luisterden verbaasd naar de krekels die ons overstemden. De tijd vloog om maar er was niemand die keek hoe laat het was. Het hoofd werd leeg en ontspannen en was weer in staat om hoofdzaken van bijzaken te onderscheiden, het hart werd gevuld met een warme gloed, veroorzaakt door een heerlijke cocktail van zonneschijn, kindergelach en onvoorwaardelijke liefde voor elkaar... en toen werd het stilletjes aan tijd weer om naar huis te gaan. Op de terugweg in de auto zongen we allemaal zachtjes en wat weemoedig mee met De Mens: 

Moet ik nu weg omdat ik lui ben
En de wereld niet begrijp
Naast de platenkast
Moet ik nu weg?
Ligt een luchtmatras
En naast die luchtmatras lig ik
Weg te dromen
Of nog bij te komen
Van een droom
Weg te drijven

Eventjes helemaal niets doen: het is misschien wel een kunst op zich! Het was een fantastisch zalige vakantie, we hebber er zo van genoten... en ik, ik ben weer helemaal opgeladen voor "de job van mijn leven"!


Dit was een blogje over: creativiteit

0 reactie(s)



Laat een berichtje achter!

Naam*

Website

E-mailadres (wordt niet gepubliceerd)

Mijn berichtje*