Ode aan de theepot

 Sabine Vanbiervliet, maandag 7 mei 2012

Zo’n vijftien jaar terug, begin september. Samen met een tiental andere pottenbakkers in spé stond ik in een frisgeboend lokaal gevuld met draaischijven en maagdelijk lege rekken, vol verwachting uitkijkend naar een heel nieuw avontuur: mijn allereerste keramiekles. 

Met grote ogen keken we naar de hocus-pocus van onze leermeester die als een ware tovenaar uit het niets de meest prachtige vormen draaide. Het leek me niet echt moeilijk, dat pottendraaien en ik popelde dan ook om er aan te beginnen. Ietwat overmoedig besloot ik maar meteen voor een theepot te gaan, de natte droom van menig pottenbakker.

Enige uurtjes later: handen vol klei, pottenbakkersschijf vol klei, schort vol klei, mijn rek helaas nog steeds maagdelijk leeg ! De theepot was op dat moment al vergleden tot een onbereikbaar droombeeld en ik stelde mijn doel wat bij naar “iets cilinderachtigs waar ik uit zou kunnen drinken”.

Vele cilindertjes en enkele weken later, waagde ik mij toch (veel te vroeg natuurlijk, ongeduld is my middle name) aan mijn allereerste theepot. Ik heb hem nog steeds al is hij ondertussen verbannen naar een donker hoekje ergens achter in de keukenkast. Om thee te schenken is hij namelijk niet zo praktisch. Maar om inbrekers op afstand te houden zou hij perfect kunnen dienen. Een loodzwaar lomp gevaarte met een tuit zo scherp dat de eventuele dief al zeker een oog kwijt zou zijn. Niets om trots op te zijn dus.

Toch kan ik er geen afstand van doen. Waarom niet? Misschien omdat hij symbool staat voor de lange keramische weg die ik sindsdien afgelegd heb. Een weg geplaveid met repetitieve draai-oefeningetjes, frustraties op glazuurgebied en heel veel geëxperimenteer rond vormgeving. Gelukkig heeft al dat vallen en opstaan mij toch één en ander bijgebracht, en kan ik u ondertussen - mocht u daar al behoefte aan hebben in dit Ikeatijdperk- voorzien van een volledig 64-delig servies, compleet met sauskom en waterkan. Maar toch blijft de theepot mijn favoriete keramiekje.

Vanwaar die voorkeur ?

Eerst en vooral is daar het feest der herkenning natuurlijk. Anatomisch is het ook allemaal zo evident niet voor zo’n theepot. Net als bij mij zijn ook aan hem de ideale maten voorbijgegaan. Van een buikje is hij alvast verzekerd. En ja, er is wat werk aan de winkel, wil je hem toonbaar voor de dag laten komen, het tuitje moet met veel zorg aan zijn bolle buikje gezet worden, een passend dekseltje is een must, en tenslotte moet je hem ook nog van een sierlijk oortje voorzien.

Dan heb je nog de uitstraling die zo’n theepot tentoonspreidt. Je vindt ze in verschillende maten en gewichten: dikke goedlachse, sierlijke trotse, vrolijk dansende, … maar allemaal hebben ze iets rustgevends. De ratrace is niet aan hen besteed, geen gejaag en geen gedoe. Multitasken staat niet in hun woordenboek. Ze hebben maar één enkele opdracht. De theepot schenkt. Thee natuurlijk, maar ook  vreugde en genot, gezelligheid, troost in woelige tijden, rust in drukke dagen.

Om af te sluiten nog een filmpje over de Japanse theeceremonie. Niet echt my cup of tea, denk je dan als drukke Westerling. Eerder iets om tenenkrommend en rologend te bekijken, al die ritueeltjes voor een simpel kopje thee ! Aan de andere kant, er gaat iets heel ontspannends van uit: alle dagelijkse zorgen en beslommeringen eventjes loslaten om puur en alleen van het theedrinken in het hier en nu te genieten.  


Dit was een blogje over: atelier, keramiek

0 reactie(s)



Laat een berichtje achter!

Naam*

Website

E-mailadres (wordt niet gepubliceerd)

Mijn berichtje*