Sprookjesservies : Positivity is a virus

 sabine vanbiervliet, vrijdag 30 november 2012

De wereld is soms niet meer te snappen. Wie het nieuws volgt, zit ontredderd voor zijn scherm. Overal oorlog en haat, wat dichterbij woedende boeren, gestoorde pastoors, falende ondernemingen en de daarbij horende ontslagen, vlak bij huis veel wanhoop, immens verdriet... Er dreigt een troosteloze winter, de wind jaagt guur en kil door onze straat.

Binnen bij de bakker, de slager en de krantenwinkel is het een stuk warmer, zou je zo denken. Maar ook daar is de sfeer soms gehard. Want over al die ellende wordt natuurlijk uitgebreid geoordeeld. Je hoort er de meningen van de grote mensen en ook met welk een wreedheid ze soms worden uitgesproken. Dat je al eens iets denkt, is één ding, dat je het nodig vindt om dat luidkeels, ongegeneerd en ongenuanceerd uit te spreken, is ronduit gruwelijk.

Lang geleden heb ik als klein meisje een gedicht van Annie Mg Schmidt moeten voordragen. Het liet toen al een diepe indruk op me na. En vorige week  dook het opeens weer op, na ruim 30 jaar was het daar, glashelder in mijn hoofd. Haast feilloos kon ik het opzeggen:
 

Dit is het land, waar grote mensen wonen.
Je hoeft er nog niet in: het is er boos.
Er zijn geen feeën meer, er zijn hormonen,
en altijd is er weer wat anders loos.

En in dit land zijn alle avonturen
hetzelfde, van een man en van een vrouw.
En achter elke muur zijn and're muren
en nooit een eenhoorn of een bietebauw.

En alle dingen hebben hier twee kanten
en alle teddyberen zijn hier dood.
En boze stukken staan in boze kranten
en dat doen boze mannen voor hun brood.

Een bos is hier alleen maar een boel bomen
en de soldaten zijn niet meer van tin.
Dit is het land waar grote mensen wonen...
Wees maar niet bang. Je hoeft er nog niet in.

 

Voor hoeveel waarheid is er plaats in één simpel gedicht? Feeën zijn niet echt welkom in de grote mensenwereld, eenhoorns ook niet trouwens. We weten allemaal: al kus je honderdduizend keer... eens een kikker, altijd een kikker. Het is een vaststaand feit dat de prins de draak niet altijd kan verslaan. En statistieken hebben uitgebreid bewezen dat lang en gelukkig gemiddeld zo’n zeven jaar duurt.

Straks komt Sinterklaas... Puur genieten is dat, als je kinderen vol verwachting uitkijken naar zijn komst, als ze de meest wonderlijke verlanglijstjes opstellen en er dan ook een grenzeloos vertrouwen in hebben dat de Heilige Man door de schoorsteen geraakt met al zijn pakjes. Ook ik wil er blijven in geloven, in de Sint, maar ook in mijn prins op het witte paard, in de lieve petemoei,  en dat Klein Duimpje altijd de weg terug zal vinden, in het tafeltje-dek-je en het ezeltje-strek-je, in het land van melk en honing.

Daarom dit sprookjesservies, wit met rode stippen. Rode stippen die zich als een positief virus verspreiden, die zorgen voor een warme glans, een koortsige gloed vanbinnen en die de ogen terug doen fonkelen. En nu maar hopen dat het aanstekelijk werkt...


Dit was een blogje over: keramiek, collectie, creativiteit

2 reactie(s)


Daphne op vrijdag 30 november 2012
Wat een mooi blog bericht! Ondanks alle negativiteit in de wereld toch nog de inspiratie vinden om een prachtig servies te maken... ik hoop dat het rode stippen virus zich snel mag verspreiden en mensen weer gelukkig mag maken!

Miranda op zaterdag 5 januari 2013
Ik wil er ook nog in geloven, kaboutertjes die s' nachts ons tuintje in orde houden, trollen die ons sleutels komen stelen .... enz. Het kan geen kwaad om nog een beetje kind te blijven.


Laat een berichtje achter!

Naam*

Website

E-mailadres (wordt niet gepubliceerd)

Mijn berichtje*