Wat is kunst, wat is kunst? Die blik in haar ogen, dat is kunst!

 Sabine Vanbiervliet, donderdag 22 januari 2015

 

De laatste maand doet er een soort kunstketting de ronde op fb waardoor ik al sublieme dingen zag voorbij komen op tinternet. Mooi, mooi,verlekkerde ik me telkens weer bij de prachtige beelden die ik tegenkwam op mijn virtueel ochtendwandelingetje. Een passerend schilderij van deze kunstenares kon mijn hele dag kleuren.

Tot mijn verbazing kreeg ook ik het kunststokje toegeworpen, en wel van deze ferme madame. (Ga zeker eens op haar website snuisteren)

Ai, en nu? Een paar jaar geleden zou ik bij zo'n nominatie onder mijn stoel gedoken zijn van angst en ik zou daar zeker en vast blijven zitten zijn tot de hele kunstketting al lang en breed vergeten was. Want kunst en ik? Ik maak gewoon wat potjes en tasjes in vrolijke kleurtjes. Ik ga me hier toch niet profileren als een kunstenaar! Want stel je eens voor : wat gaan de mensen wel niet van me denken!

 

Maar weet je waar ik achterkwam de laatste jaren? De mensen , toch de soort die ik heel graag heb, die denken helemaal niks. Die komen niet binnen om te kijken of ik al iets, de naam “Kunst” waardig, geproduceerd heb.

Die genieten van het samen gezellig theedrinken in de niet zo perfecte mok, die kunnen intens blij zijn met hun zelfgemaakte koekjesschaaltje.

Dus nomineer ik op mijn beurt :

 

1. Alle mensen die hier mijn creatieve workshops volgen.

Vaak zijn ze wat onzeker in het begin... Menig inschrijvingsmailtje begint met... ik ben helemaal niet creatief maar... ik weet niet of ik het zou kunnen maar..

Wat ik onthoud is vooral de glinstering in hun ogen als ze de laatste hand aan hun eerste beeldje leggen, de opperste concentratie om die gezichtsuitdrukking goed geboetseerd te krijgen, het welgemeende complimentje dat ze geven aan de ietwat onzeker buur, het aanstekelijke gelach als er al eens iets de mist in gaat.

 

2.Mijn zevenjarige Max!

Uren kan hij bezig zijn met potlood, verf en papier. Zijn schetsboek vertelt mij het wonderlijke verhaal van zijn creatieve reis. Al bladerend herken ik de fase van de verfuitspattingen en die van het zwarte stiftje. In dit boek kan hij helemaal zichzelf zijn, zonder verwachtingen van buiten af. Zelf omschrijft hij het als een tekenschrift waar je geen fouten in kan maken.

3.Alle meisjes die opteren voor de vrijgezellenworkshop.

De bedoeling van die workshop is dat de bruid een aantal serviesstukken kiest en dat elke vriendin een stukje servies beschildert voor de bruid. Vaak ontroerend om te zien hoe ze hun uiterste best doen voor hun vriendin, hoe de ene enthousiast met grote penseelstreken verf Picasso achterna gaat, en hoe de ander klein, fijn en heel voorzichtig met bloemetjes decoreert. Het eindresultaat mag er altijd zijn! En al zijn al die serviesstukjes nog zo verschillend, toch passen ze wonderwel bij elkaar.. een beetje zoals de vriendinnen zelf.

    Naast al het wondermooie dat je in musea en op tentoonstellingen en de laatste tijd dus ook op facebook kan bewonderen, is ook dit een vorm van (levens)kunst voor mij : het maken van dingen die het leven mooier maken, en dat kunnen doen in een sfeer van aanmoediging en vertrouwen en niet van competitie en oordelen.

     


    Dit was een blogje over: Creativiteit, boetseren

    0 reactie(s)



    Laat een berichtje achter!

    Naam*

    Website

    E-mailadres (wordt niet gepubliceerd)

    Mijn berichtje*